DŪRS

Moje łzy dudnią deszczem,
w mej duszy wichry wyją żałośnie-
ścinając strachem serce

gdzie jesteś dumo i siło?
gdzie twe stalowe oblicze?

gdzie jesteś dumny Prusie?
co nie lęka się Śmierci-

wraz ze słowami,
wraz ze łzami
upadłeś na dno lęków-

nie poznaję twej twarzy!
nie poznaję cię!

drżysz…
szlochasz…
jęczysz…

zatrutymi myślami
karmisz
swe radości, swe nadzieje

gdzie jesteś dumo i siło?
gdzie twe stalowe oblicze?

tak bardzo się boję,
tak bardzo się kurczę
i maleję w oczach,
i zanikam-
kulę się

drżę…
szlocham…

pomocy!
pomocy!
-pomocy z nikąd…

moje Słońce…
mój ciepły Uśmiech…

-nie oddam Cię Podziemiom!
nie oddam!!!

18. Mārts 2007 m.

dedykowany Saille

Prof. dr hab. Simona Kossak nie żyje

Z przykrością i wielkim żalem zawiadamiam że zmarła wspaniała Pani prof. Simona Kossak.

simona30.jpg

Prof. dr hab. Simona Gabriela Kossak (ur. 30 maja 1943 w Krakowie, zm. 15 marca 2007 w Białymstoku) – biolog, leśnik, popularyzator nauki; znana przede wszystkim z aktywności na rzecz zachowania resztek naturalnych ekosystemów Polski.

W swojej pracy naukowej zajmowała się m.in. ekologią behawioralną ssaków.

Urodziła się w Krakowie w znanej artystycznej rodzinie (była córką Jerzego Kossaka, wnuczką Wojciecha Kossaka i prawnuczką Julisza Kossaka – słynnych malarzy). Studia biologiczne odbyła na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1980 r. Rada Naukowa Instytutu Badawczego Leśnictwa nadała jej stopień naukowy doktora nauk leśnych, w 1981 r. – doktora habilitowanego nauk leśnych; w 2000 r. otrzymała tytuł naukowy profesora nauk leśnych.

Pracowała w Zakładzie Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Zakładzie Lasów Naturalnych, gdzie od stycznia 2003 pełniła stanowisko kierownika.

Jej dorobek twórczy obejmuje ogółem kilkaset opracowań naukowych, niepublikowanych dokumentacji naukowych, artykułów popularnonaukowych i filmów przyrodniczych oraz trzy książki:

Opowiadania o ziołach i zwierzętach
Wilk – zabójca zwierząt gospodarskich?
Saga Puszczy Białowieskiej
Ponadto, była pomysłodawcą unikalnego na skalę światową urządzenia ostrzegającego dzikie zwierzęta przed przejazdem pociągów.

Była znana z bezkompromisowych poglądów i działań na rzecz ochrony przyrody, zwłaszcza Puszczy Białowieskiej, gdzie w starej leśniczówce mieszkała ponad 30 lat.

W uznaniu zasług na polu nauki i popularyzowania ochrony przyrody w 2000 r. została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi.

Od 2001 była autorką codziennych audycji („Dlaczego w trawie piszczy”) w Radiu Białystok i innych regionalnych oddziałach Polskiego Radia. Radio Gdańsk za popularyzowanie wiedzy przyrodniczej na antenie radiowej przyznało jej nagrodę „Osobowość Radiowa Roku 2003″.

Zmarła 15 marca 2007 w białostockim szpitalu po długiej i ciężkiej chorobie. Nawet będąc już w szpitalu nagrywała kolejne odcinki swojej codziennej audycji.

Dodam iż jej artykuły znajdowały honorowe miejsce w wydawanym kiedyś przeze mnie piśmie „Poganin”.

CZEŚĆ JEJ PAMIĘCI!